ΤΑ ΠΟΥΤΑΝΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

ΤΑ ΠΟΥΤΑΝΕΙΑ

(στην αρχαία Ελλάδα)

« παραλλήλως οι διάδικοι κατέβαλλον τα δικαστικά έξοδα,- μικρά δόσις δι’ εκάτερον- τα «πουτανεία»        η μη καταβολή των οποίων συνεπήγετο την αναστολήν της δίκης»

ΕΤΟΣ 1906 

Απεργία δικηγόρων της πόλης των Καλαμών

Η μοναδική, μέχρι σήμερα, απεργία στην Ελλάδα, με «ποιοτικά» αιτήματα, είναι των δικηγόρων της πόλεως των Καλαμών, που έγινε τον Οκτώβριο του 1906, με αίτημα την αναβάθμιση της δικαιοσύνης !  

Το «πρωτοφανές,  εις τα "δικαστικά χρονικά»,  γεγονός « της εν σώματι αποχωρήσεως εκ των συνεδριάσεων των δικηγόρων», ένεκα της οποίας, «εν των πρωτευόντων Δικαστηρίων του Κράτους… αφέθη έρημον δικαστών…"  καταγράφεται ως εξής:

"...  Ας αναθεωρήσομεν τα γεγονότα… η κατάστασις  πλέον κατέστη ανυπόφορος και η κακοδιοίκησις απέπτυσε πάντα χαλινόν. Απέναντι άρα μιας πολιτείας τοιαύτης, ενός κράτους ξεβιδωμένου,  εις σώμα  επιστημόνων επεβάλλετο να ρίψη κατά πρόσωπον αυτού την ευθύνην της παραλύσεως της δικαιοσύνης και ν’ αποδείξη κατ’ ανδρικόν τρόπον, ότι δεν ανέχεται την παρωδίαν αυτήν. Καμαρώσατε τώρα διοίκησιν τυρβάζουσα περί παν άλλο ή την παροχήν δικαιοσύνης, ήτις αποτελεί τον επιούσιον άρτον του πολίτου. Φορολογεί απηνώς και κατά τρόπον ώστε να αποβαίνει απρόσιτος η δικαιοσύνη εις τους ασθενείς και αδυνάτους. Ενώ ουδέποτε σοβαρώς εμελέτησε να προβιβάση και τελειοποιήση την δικαιοσύνην… Κράτος δε το οποίον  δεν έχει επάρκειαν δικαιοσύνης… ασφαλώς δεν έχει τίποτε απολύτως. Κατά της τοιαύτης καταστάσεως ηγέρθη και διεμαρτυρήθη ο δικηγορικός Σύλλογος ….»

Το κείμενο είναι ωραίο μεν, αλλά άγρια καταγγελτικό ενάντια στη κρατική εξουσία  που με δόλια φορολογικά τεχνάσματα, όπως κάνει και σήμερα,  άρχισε τότε να περιορίζει το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα της παροχής δικαστικής προστασίας, και να τη στερεί από οικονομικά ανήμπορους πολίτες. 
Πρόκειται για  απεργία με αίτημα "την αναβάθμιση της δικαιοσύνης", με ένα ωραίο "μνημειακό"  κααγγελτικό κείμενο των εξεγερμένων συνειδήσεων των δικηγόρων των Καλαμών, ενάντια σε μια εξουσία παράλογη, που δεν σεβόταν τότε, και ποτέ δεν σεβάστηκε μέχρι σήμερα ανθρώπινα δικαιώματα. Κείμενο  που θα έπρεπε να διδάσκεται σε νομικούς, δικηγόρους και δικαστές. 
Απεργία και αιτήματα, που δεν έχουν τεθεί πάλι ποτέ ίσως μέχρι τα σήμερα αφού σύνηθες είναι, τα "ύστερα χρόνια"  να απεργούν όλοι και μόνο για οικονομικά συμφέροντα και  επιδιώξεις, και καμιά φορά, μέσα σε οικονομικά αιτήματα, "χώνουν",   " σαν μαϊντανό", συνήθως κάτι "ανώδυνες" για την εξουσία, αόριστες και ακατανόητες φράσεις και έννοιες,  δήθεν για το δίκαιο, τη "δικαιοσύνη" και τα ανθρώπινα δικαιώματα, που μπερδεύουν και αποπροσανατολίζουν τους πολίτες . 
Και θα το πω πάλι: ποτέ  άλλοτε, μέχρι τα σήμερα, οι κάθε λογής, "αριστεροί", "δεξιοί" και άλλοι "προοδευτικοί", δεν μίλησαν για "παρωδία" και "παράλυση", και "υποβιβασμό, και ανεπάρκεια" της δικαιοσύνης και ποτέ πάλι δεν κατήγγειλαν την αποστέρηση αυτού του δικαιώματος από αδύναμους πολίτες με φορολογικές μεθόδους. 
Καμία άλλη απεργία  δεν έγινε ίσως ποτέ πάλι, με στόχο την "αναβάθμιση" και την "επάρκεια" της δικαιοσύνης και της διασφάλισης αυτού του δικαιώματος για όλους τους πολίτες. Αντίθετα, σήμερα, κυριαρχεί η εισπρακτική αντίληψη,  "της  δια της απαγορεύσεως με "παράβολα", "δικαστικό ένσημο" και "τέλη απογράφου",  προστασίας" αυτού του δικαιώματος  " εν ονόματι του ελληνικού λαού".....   

---

« Το επαρχιακόν δικαστήριον συνίσταται από τρεις κριτάς λαϊκούς, εκλεγομένους από τας επαρχίας…. »

1825 ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ: 

« Το επαρχιακόν δικαστήριον συνίσταται από τρεις κριτάς λαϊκούς, εκλεγομένους από τας επαρχίας…. »

 

Στην "ΕΛΛΗΝΙΚΉ ΠΟΛΙΤΕΊΑ", τη πρώτη ΕΛΛΗΝΙΚΉ ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ (1822- 1829), αν και δεν είχαμε ακόμα Κράτος, υπήρχαν Δικαστήρια και Δικαστές,  (Κριτήρια και Κριτές τους λέγανε τότε), και οι Δικαστές (Κριτές) πρώτα εκλεγόντουσαν, εννέα τον αριθμό "υποκείμενα άξια". σύμφωνα "με τον περί εκλογής νόμο" που ίσχυε τότε εντός ή εκτός των Επαρχιών που λειτουργούσαν τα δικαστήρια, και μετά από τους εκλεγέντες εννέα "κριτάς λαϊκούς"  έπαιρνε η Διοίκηση  και διόριζε  τρεις από αυτούς στο Δικαστήριο. 

 

Δεν υπήρχε τότε κράτος, αλλά "ΕΛΛΗΝΙΚΉ ΠΟΛΙΤΕΊΑ",  με καθολικά οπλισμένους πολίτες. 

 

 Tον Οκτώβριο τότε του 1825 ψηφίστηκε και δημοσιεύτηκε στις 14.11.1825 ο «ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ, με το εξής περιεχόμενο.

          «ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΏΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΩΝ

«….. Α` Διορίζονται εις την Ελλάδα τέσσαρα είδη δικαστηρίων. α` το των ειρηνοποιών. β` το πρώτον ή επαρχιακόν δικαστήριον. γ` το των εκκλήτων δ` το ανώτατον της Ελλάδος Δικαστήριον. Β` οι δημογέροντες εκάστου χωρίου, κωμοπόλεως, διορίζονται να αναλάβωσι τα χρέη των ειρηνοποιών κριτών. Γ` Εις πάσαν επαρχίαν διορίζεται εν δικαστήριον  α` Το επαρχιακόν δικαστήριον συνίσταται από τρεις κριτάς λαϊκούς, εκλεγομένους από τας επαρχίας… Δ` Διορίζονται προς το παρόν δικαστήρια των εκκλήτων συγκείμενα από πέντε μέλη λαϊκά εκλεγόμενα από την Διοίκησιν, τα εξής: α` Εν εις Τριπολιτζάν, δια τας επαρχίας Καλαβρύτων, Βοστίτζης, Π. Πατρών, Γαστούνης, Πύργου, Αρκαδίας, Νεοκάστρου, Μοθώνης, Κορώνης, Νησίου, Κουτζούκ Μάνης, Ιμπλακίων, Φαναρίου, Λεονταρίου, Καρυταίνης, Καλαμάτας, Μιστρά, Ανδρούσης, νέας Σπάρτης και Τριπολιτζάς. Β. Εν εις Ναύπλιον…γ`. Εν εις Αθήνας…δ` Εν εις Μεσολόγγι… ε`. Εν εις Νάξον…

Εν ΄Αστρει τη ιή Απριλίου αωκγ΄. Της ανεξαρτησίας.

Ο Πρόεδρος της εθνικής συνελεύσεως Πέτρος Μαυρομιχάλης

Ο αρχιγραμματεύς  Θ. Νέγρης. έπονται και λοιπαί υπογραφαί.»

---

Επειδή ο σκοπός πάσης ευνομούμενης πολιτείας είναι το να απολαμβάνει έκαστος πολίτης το δίκαιόν του

1822

« Επειδή ο σκοπός πάσης ευνομούμενης πολιτείας είναι το να απολαμβάνει έκαστος πολίτης το δίκαιόν του΄ Επειδή δια να το απολαμβάνει χρειάζεται και τακτική  διάταξις περί Κριτηρίων΄

Το  Βουλευτικόν εθεσπίσατο

και το Εκτελεστικόν επεκύρωσε τάδε΄

Α΄. Ο προστιθέμενος εις τον παρόντα νόμον περί κριτηρίων οργανισμός…

Ήταν τότε το δεύτερο έτος της Ελληνικής Επαναστάσεως και η Βουλή με την εκτελεστική εξουσία ήξεραν ότι απευθυνόντουσαν σε Ελληνες  " Πολίτες",  και όχι σε υπηκόους της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, διδάσκοντας ότι: " σκοπός πάσης ευνομούμενης πολιτείας είναι το να απολαμβάνει κάθε πολίτης "το δίκαιόν του" και ότι γι' αυτό χρειαζόταν να φτιάξουν δικαστήρια,  που δεν είχαν ακόμα!  

Ήταν τότε που δεν υπήρχε ακόμα ελληνικό κράτος αλλά        " Ελληνική Πολιτεία" με ελεύθερους, επαναστατημένους και  καθολικά οπλισμένους πολίτες και όχι "ραγιάδες" ... 

1829 ΕΓΚΛΗΣΙΣ ΓΙΑ ΠΕΙΡΑΤΕΊΑ KATA ΗΛΙΑ ΚΑΤΣΑΚΟΥ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ

 « Αρ. 736 πρόγραμμα ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ. Αντι – Θαλασσίου Δικαστηρίου Επιτροπή. Επειδή ο Ηλίας Κατσάκος Μαυρομιχάλης, εναγόμενος από τον πλοίαρχον Αθανάσιον Βλασόπουλον και από τον Γεώργιον Λεμονήν, ως εφοπλιστής και συμμέτοχος της Γαλλότας διοικουμένης υπό τον Χρήστον Λασπίτην Μπαλουκλαβάν, η οποία εγύμνωσεν ( ως αναφέρουν οι ενάγοντες) κατά τον Μάιον του 1827, το μαρτιγον άγιον Σπυρίδωνα του Χρήστου Βλασσσσοπούλου, εκαλέσθη την 22 του παρελθόντος Φεβρουαρίου 1829, δια του κατά την Λακωνίαν Εκτάκτου Επιτρόπου.

Επειδή η αυτή κάλεσις επανελήφθη την ιδίαν ημέραν και εστάλη και δια του Εκτάκτου Επιτρόπου της Κάτω Μεσσηνίας, όστις δια του από 28 παρελθόντος Φεβρουαρίου έγγραφόν του αναφέρει, ότι έλαβεν την ρηθείσαν κάλεσιν του Δικαστηρίου προς τον Ηλίαν Κατσάκον, και ότι θέλει ενεργήσει

Γνωστοποιείται δια του παρόντος ότι, ανίσως, ο ρηθείς Ηλίας Κατσάκος Μαυρομιχάλης, δεν εμφανισθή εντός είκοσι ημερών από σήμερον, δια να απολογηθή  προσωπικώς ή δια νομίμου επιτρόπου του εις όσα παρά των ρηθέντων εναγόντων Α. Βλασοπούλου και Γ λεμονή εγκαλείται, θέλει κρηθεί ερήμην. Το παρόν θέλει κολληθή εις τας θύρας του Δικαστηρίου, της καθεδρικής εκκλησίας, εις το πολυανθρωπότερον μέρος της πόλεως ταύτης..."

1829.- ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΑΙ Ο ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ

Μετά την Επανάσταση, ένα λασποχώρι ήτανε η Καλαμάτα, και μόνο 150 περίπου οικογένειες κατοικούσαν εκεί,  όλο φοβέρες και πλιάτσικο στα χέρια Μανιατών, πειρατών και άλλων ρέμπελων, που οπλισμένοι μπαινοβγαίνανε και τριγυρνούσαν στο Μεσσηνιακό κάμπο και στους λιμνιώνες στις άκρες της θάλασσας του μεσσηνιακού κόλπου, και καμιά εξουσία δεν μπορούσε να σταθεί στη πόλη , ούτε αρχές και δικαστήρια. 

Γι’ αυτό και το πρώτο δικαστήριο, που έφτιαξε η επαναστατημένη "Ελληνική Πολιτεία", έγινε μακριά από τη Καλαμάτα, στη πόλη "Φιλιατρά"  που το έτος 1829 ορίστηκε σαν προσωρινή έδρα του Δικαστηρίου, με την εξής σύνθεση του δικαστηρίου : 

 και κλήθηκαν οι Δικαστές 

να δώσουν τον ακόλουθο όρκο:   

« Αρ. 10. 53
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ.....
Ο όρκος των Δικαστών.

Εν Ονόματι της Αγιοτάτης και Αδιαιρέτου Τριάδος,

Ορκίζομαι να δικάζω κατά τους νόμους της Ελληνικής πολιτείας, και δια καμμίαν περίστασιν να μη παρεκτραπώ εις τας αποφάσεις μου από αυτούς.

Να μην προδίδω τα συμφέροντα της κοινωνίας, ούτε τα συμφέροντα των δικαζομένων

Να μην δέχομαι καμμίαν παράκκλησιν ή πληροφορίαν εκτός του Δικαστηρίου περί της δικαζόμενης υποθέσεως. Να μην καταδεχθώ ποτέ να λάβω από κανένα, και δια καμμίαν πρόφασιν, αμέσως ή εμμέσως, το παραμικρόν δώρον.

Να μην επηρεάζομαι ούτε από έχθραν, ούτε από κακίαν, ούτε από φόβον, ούτε από συμπάθειαν, αλλά να δίδω την ψήφον μου με την αφιλοπροσωπίαν και σταθερότητα, αι οποίαι ανήκουν εις άνθρωπον δίκαιον και ελεύθερον»΄

1830 ΕΚΘΕΣΙΣ ΚΕΦΑΛΙΚΗΣ ΠΟΙΝΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΘΕΙΣΗΣ ΕΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ

« ΄Εκθεσις κεφαλικής ποινής εκτελεσθείσης εν Καλαμάτα 

την 17 Νοεμβρίου 1830. 

Κατά την υπ’ αριθμ. Λ΄ εγκληματικήν απόφασιν 

του κατά την Κάτω Μεσσηνία Πρωτοκλήτου Δικαστηρίου 

της 4 Νοεμβρίου 1830.

Ο Δημήτριος Κασιμάτης Σπαρτιάτης, ετών 35, ήτο συντροφοναύτης εις το ιόνιον πλοίον  του εκ Κυθήρων Θεοδωρή Λογοθέτου κατά το 1826, ότε ανεχώρησεν το πλοίο αυτό από Σύραν εις Μεθώνην φέρον επιβάτας την Ραλλούν, σύζυγον του Αινίτου Δημητρίου Μαλκότα, τον υιόν αυτής Μιχαλάκην και τον υπηρέτην της Λασκαράκην.  Καθ’ οδόν πλησίον της Ελαφονήσου, ο πλοίαρχος και οι ναύται εφόνευσαν τους ειρημένους  τρείς επιβάτας και διήρπασαν τα χρήματα και τα πράγματά των.

Ο Δημήτριος Κασιμάκος, εις των κακουργησάντων, συλληφθείς υπεβλήθη εις το ανήκον Δικαστήριον, και δια της άνω μνησθείσης αποφάσεως κατεδικασθη εις θάνατον, ως αποδειχθείς ένοχος φονοπειρατίας.

Ο κατάδικος δι’ αναφοράς του από α΄  Σεπτεμβρίου 1830 προς την Α.Ε εζητήσατο χάριν,  αλλ’ η Κυβέρνησις απήντησεν ότι δεν δύναται να παραχωρήση χαριν δια τοιαύτα εγκλήματα.

Όθεν το Δικαστήριον διέταξε την εκτέλεσιν της ειρημένης αποφάσεώς του, ήτις κ’ εξετελέσθη κατά την εφεξής υπ’ αριθμόν 716 αναφοράν της Αστυνομίας Καλαμάτας.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Προς τον Διοικητήν Καλαμάτας και  Νησίου ,

Ο πρ. Αστυνόμος Καλαμάτας.

Κατά την έννοιαν της υπ’ αρι. 854 προσκλήσεως της Διοικήσεως ταύτης και του επισυναπτομένου αντιγράφου της Διαταγής του Δικαστηρίου, προσκαλέσας τον αρχηγόν της ενταύθα πολιτικής φρουράς, και απελθών μετ’ αυτού την χθεσινήν μετά την μεσημβρίαν, άμα εγχειρισθείσης  μοι της αυτής προσκλήσεως  εις το ενταύθα Δεσμωτήριον, παρέλαβον τον εν αυτώ κατάδικον Δημάκην κασιμάκον, και φρουρούμενον παρ’ όλης της εκτελεστικής δυνάμεως και παρά του περί ου είρηται αρχηγού , οδηγήσας αυτόν  εις το Δικαστήριον.  Εκεί ο πρόεδρος του Δικαστηρίου ανέγνωσεν εις αυτόν την πράξιν ,  δι’ ης απορρίπτεται η της χάριτος αίτησις νουθετήσας και προτρέψας τον άνθρωπον  κατά το ενόν, όπως αφοσιωθή εις το έλεος του παντοδυνάμου` επομένως τούτου πλησιάσας  εις τον κατάδικον, επ’ αυτώ τούτω διορισθείς πνευματικός πατήρ  αρχιμανδρίτης  Γεράσιμος ιερομόναχος , φέρων την ιερατικήν του στολήν και με τον σταυρόν εις τας χείρας  τον καθοδήγησε τα εικότα` μετά την πράξιν ταύτην dε συνοδεύσαντες αυτόν κατά το όμοιον τρόπον μεταφέραμεν εις τον ιερόν ναόν του μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, ένθα εισελθών αυτός και ο παρακολουθών ιερεύς , διετάχθησαν ακολούθως οι στρατιώται να περικυκλώσσωσι την εκκλησίαν φυλάττοντες ακριβώς τας θύρας της εισόδου και εξόδου.

Έμεινε λοιπόν ο καταδικος εις την εκκλησίαν χθες μετά την μεσημβρίαν και εφεξής δι’ όλης της νυκτός , εξομολογούμενος εις τον ιερέα τα αμαρτήματά του και προσευχόμενος αδιακόπως μέχρι σήμερον το πρωί.

Τότε προς πλειοτέραν αισθαντικήν παράταξιν, διέταξα να σημάνωσι  όλους τους ιερούς κώδωνας καθ’ ον τρόπον συνειθίζεται  εις τον εντφιασμόν των θνησκόντων , και ταυτοχρόνως  με το κτύπημα  των κωδώνων συνοδεύσαμεν  αυτόν εις τον τόπον της καταδίκης  εις την παλαιάν επικαλουμένην Μητρόπολιν  και παλιά μνήματα, συνακολουθούντος  και του ιερέως καθ’ όλην την  διάρκειαν της οδοιπορίας, αφού προηγουμένως  διήλθομεν  δια της αγοράς έχοντες  περιεστοιχισμένον καλώς  τον κατάδικον παρ όλης της οπλοφόρου φρουράς.

Εκεί εκαθέσθη ο κατάδικος επί του προετοιμασθέντος τάφου του παραινούμενος  μ’ όλην την ζέσιν παρά του ιερέως, και αφού εκαλύφθησαν οι οφαθλμοί του, τρείς εκ των στρατιωτών πυροβολήσαντες  κατά της κεφαλής του  τον εθανάτωσαν εις την στιγμήν. Τοιουτοτρόπως δε τελειωθείσης  της εκτελέσεως της ποινής. Ο ιερεύς ενταφίασεν αυτόν με τας απαιτουμένας θρησκευτικάς τελετάς.

Αλλ’ εις την οποίαν διευθύνω εις το Δικαστήριον τούτο κατά χρέος έκθεσιν της ειρημένης κεφαλικής εκτελέσεως, δεν δύναμαι ν’ αποσιωπήσω τη γενναιότητα του καταδίκου , όστις καθ’ όλον το διάστημα της παρατάξεως δεν έδειξε την παραμικράν δειλίαν του θανάτου` αλλ’ εφαίνετο σχεδόν όλος αδιάφορος, νουθετών το πλήθος των παρακολουθούντων θεατών να λάβωσι παράδειγμα από τον εαυτόν του, και να ζώσι τιμίως εις τον κοινωνικόν τούτον βίον δια να μη γίνωσι μέτοχοι της τύχης του.

Εν Καλαμάτα τη 17 Νοεμβρίου 1830

Ο Αστυνόμος Ζ. Μαρατάς»

1861 ΕΩΣ 1899

ΕΤΟΣ 1861

- O δικηγόρος Γεώργιoς Καφόπoυλoς, στην εφημερίδα " Πελoπόννησoς"  το 1861  γράφει:

 « Η αχρηματία προ πολλού καταμαστίζει τoν τόπoν. Η μεταξοσκωληκοτροφία ηφανίσθη, αι σταφίδες εν μέρει κατεστράφησαν τα σύκα το κυριoν προϊόν της Μεσσηνίας, oλoκλήρως σχεδόν απωλέσθησαν...oι δημόσιοι εισπράκτορες μετά στρατιωτικής δυνάμεως περιφέρονται από χωρίoν εις χωρίoν, και από καλύβην εις καλύβην, απαιτούντες από τους oφειλέτας χρήματα».










ΕΤΟΣ 1877
ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ:
Γεώργιος Γεωργαντάκης, Γεώργιος Δαμηλάτης, Ευστ. Κωνσταντινίδης, Σπυρίδων Χ Δουκάκης, 

ΕΤΟΣ 1897

Διορίζεται δικηγόρος στο Πρωτοδικείο Καλαμάτας  ο από τη Πύλο καταγόμενος  Αναστάσιος Κουμάντος.